Malarstwo hiszpańskie
retusz zdjęć Ulegało silnym wpływom sztuki Caravaggia. W twórczości religijnych malarzy Jose de Ribery czy Francisco de Zurbarana widać ten sam sposób posługiwania się światłem, budującym kompozycję i nastrój w obrazie, podobną, ściśle ograniczoną do kilku ciepłych tonów gamę kolorystyczną, te same gwałtowne kontrasty walorowe dynamizujące kompozycję zbudowaną przeważnie po przekątnej. Jednakże o ile Caravaggio kładł nacisk na rodzajowe walory przedstawianej sceny, na realizm co-dzienności, o tyle u Ribery przy realizmie ujęcia pojedynczych form panuje nastrój głębokiej, religijnej żarliwości, właściwej - już od El Greca -sztuce hiszpańskiej. Najwybitniejszym malarzem hiszpańskim byl Diego Rodriguez de Silva y Velazquez. Pochodził z Sewilli, gdzie studiował malarstwo. Po przeniesieniu się do Madrytu rychło został nadwornym malarzem Filipa IV. Z przykładów dzieł: portrety Filipa IV, Triumf Bachusa, Kuźnia Wulkana, Poddanie Bredy, Portret szaleńca, Don Sebastian de Morro, Infantka Małgorzata, Wizyta (Las Menińas - il. 106), Prządki, Wenus z lustrem widać, że Velazquez podejmował różnorodną tematykę. Malował sceny rodzajowe, mitologiczne, historyczne, był przede wszystkim świetnym portrecistą. Pomimo zależności od dworu pozostał artystą wolnym, nieschlebiającym swym modelom. W najbardziej oficjalnych scenach umiał pogodzić reprezentacyjność wyrazu ze szczerością i realizmem ujęcia. Mimo powodzenia, dużego majątku, wysokiej pozycji społecznej nigdy nie \\\\\\\"produkował\\\\\\\" swych dzieł, każde było wynikiem jego osobistego zaangażowania, rzetelnej wiedzy, artystycznych poszukiwań. Z dużą łatwością obracał się Diego Velazquez między oficjalnym nurtem dworskim a własnymi upodobaniami. Ozdoby okolicznościowe
