Podsumowanie osiągnięć malarstwa
lampy Barok kontynuował typowe tematy: religijne, mitologiczne, alegoryczne, portret; wzbogacił jednak malarstwo o tematy nowe - zwłaszcza scenę rodzajową, pejzaż i martwą naturę. W malarstwie barokowym znajduje najpełniejsze odzwierciedlenie całe bogactwo czasów, cała różnorodność osobistego stosunku artysty do świata: skrajna zmysłowość, zachwyt nad materialnym pięknem świata, mistycyzm, uduchowienie, żarliwość religijna, rzeczowy realizm, wzniosłość, patos i liryzm. Podstawowymi zagadnieniami są światło i ruch, przyporządkowane jednak często problematyce pozaestetycznej, nigdy prawie nierozwiązywane jako zagadnienia naukowe, jak to miało miejsce w renesansie. Znów do głosu doszedł instynkt i uczuciowość przed intelektem, przeżycie przed poznaniem. Kolorystyka dzieł jest różna. Często występuje pełna gama czystych barw (Rubens, Vermeer, Velazquez), bardziej typowa jednak dla baroku jest gama silnie zawężona do kilku zaledwie pokrewnych tonów, bardzo ciepła i silnie skontrastowana walorowo. Skala walorowa jest bardzo bogata. Kompozycje budują układy form i kontrasty walorowe idące w zgodzie z nimi. Najczęściej występuje komponowanie po przekątnej, z silnie zaznaczoną dominantą, to jest ośrodkiem, centrum, któremu przyporządkowane są pozostałe części płaszczyzny. Dominantę stanowi akcent najjaśniejszego waloru sąsiadującego z najciemniejszym. Charakterystyczne jest w wielu dziełach zabudowanie płaszczyzny pełnymi, obfitymi i zróżnicowanymi formami (Rubens). Podobnie jak w architekturze, dużo dzieł działa wielością, różnorodnością i bogactwem środków wyrazu. Inne znów (Ribera, Rembrandt) uzyskują maksimum działania przy oszczędnych środkach i daleko posuniętej syntezie. Wszystkie jednak dzieła łączą zagadnienia światła i ruchu we wzajemną współzależność. kolczyki
